Onze ervaring met de Wilson Blade V3 2025
Wilson is een naam die je in elke racketsport tegenkomt, en niet zonder reden. Met de Blade V3 2025 brengt het merk een racket op de markt dat duidelijk is gemaakt door mensen die begrijpen wat technische spelers willen. Dit is geen racket dat indruk probeert te maken met brute kracht. Dit is een chirurgisch instrument voor de baan.
De eerste rally's met de Blade V3 voelen meteen anders dan met de meeste rackets in deze categorie. Elke bal die je raakt geeft enorm veel feedback. Je voelt precies waar de bal het oppervlak raakt, hoe stevig je contact is en welke richting de bal op gaat. Die directe connectie tussen racket en speler is zeldzaam in het middensegment en eerlijk gezegd vergelijkbaar met rackets die twee keer zoveel kosten.
De carbon composite constructie levert een frame dat stijf genoeg is voor precisie maar niet zo stijf dat het oncomfortabel wordt. Wilson heeft hier een mooie balans gevonden. Bij lange rally's vanuit de achterkant kun je de bal precies plaatsen waar je wilt. Cross-court ballen, strakke lobs langs de lijn, drop shots: met de Blade V3 leg je ze neer alsof je een penseel in je hand hebt in plaats van een racket.
Maar hier komt de keerzijde. De Blade V3 beloont goede techniek en straft slordigheid af. Raak je de bal net buiten het sweetspot? Dan merk je dat meteen. Waar forgiving rackets je fouten een beetje wegpoetsen, houdt de Blade V3 je eerlijk. Dat klinkt streng, maar het maakt je ook een betere speler op de lange termijn.
Qua power is de Blade V3 niet het meest indrukwekkende racket. Smashes voelen solide maar niet vernietigend. Als je tegenstander met een diamantvormig powerracket speelt, ga je die pure kracht niet evenaren. Maar dat is ook niet het doel. De kracht van de Blade V3 is dat je de bal neerlegt waar je tegenstander niet staat, niet dat je hem door de baan heen slaat.
Met 210,- is dit het duurste racket in het middensegment dat we getest hebben. De premium build quality rechtvaardigt de prijs, maar het is wel iets om rekening mee te houden. De afwerking is overigens onberispelijk: matzwart met subtiele groene accenten. Klassiek Wilson.